Choroby układu oddechowego

 

Najczęściej leczone schorzenia płucne w  oddziałach pulmonologicznych

 

Diagnostyka astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POCHP) – wykonywane są badania czynnościowe układu oddechowego spirometria, bodypletyzmografia z próbą rozkurczową, test 6 – minutowego chodu.


Leczenie zaostrzeń astmy oskrzelowej i POCHP
- aerozoloterapia, rehabilitacja oddechowa.


Prowadzenie chorych z niewydolnością oddechową w przebiegu POCHP
– zastosowanie inwazyjnej wentylacji mechanicznej przy zastosowaniu aparatu  BiPAP, tlenoterapia bierna


Kwalifikacja chorych do domowego leczenia tlenem


Leczenie powikłanych zapaleń płuc


Kompleksowa diagnostyka gruźlicy i mykobakterioz z zastosowaniem metod badawczych:

  • posiew konwencjonalny
  • posiew automatyczny BACTEC MIGIT
  • sonda genetyczna
  • T-SPOT/TB – test wydzielania interferonu gamma - do wykrywania zakażeń prątkiem gruźlicy


Diagnostyka i leczenie raka płuca z zastosowaniem:

  • diagnostyki obrazowej / tomografii komputerowej , pozytronowej tomografii emisyjnej /PET/
  • diagnostyki inwazyjnej – bakteriologicznej, mykologicznej, biopsji kleszczowej, szczoteczkowej, przezoskrzelowej i przezprzełykowej z użyciem sondy usg + EBUS, EUS
  • kwalifikacja do leczenia operacyjnego – konsultacje specjalistyczne torakochirurgiczne
  • kwalifikacja do leczenia chemicznego – konsultacje onkologiczne


Diagnostyka i leczenie chorób śródmiąższowych płuc:

  • sarkoidoza
  • alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych
  • samoistne włóknienie płuc
  • włóknienie w przebiegu schorzeń immunologicznych


Diagnostyka i leczenie zatorowości płucnej
- angio CT, usg żył kończyn dolnych, diagnostyka w kierunku trombofilli – wrodzonych zaburzeń krzepnięcia.


Procedury diagnostyczne w chorobach płuc

Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa  (BAC) płuca przez ścianę klatki piersiowej  ma na celu uzyskanie fragmentu tkanki z płuca do badania mikroskopowego w celu uzyskania rozpoznania choroby. Badanie polega na nakłuciu zmiany patologicznej płuca  (najczęściej jest to guz) przez ściankę klatki piersiowej za pomocą cienkiej igły i pobranie do jej wnętrza niewielkiej objętości tkanki.


Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC) węzła chłonnego, skóry, kości, mięśni bez nakłuwania jam ciała
ma na celu pobranie drobnych fragmentów zmienionych chorobowo tkanek zazwyczaj wyczuwalnych w czasie badania (powiększone węzły chłonne, guzki podskórne, zgrubienia kości zmiany na powierzchni skóry itp.) Badanie polega na nakłuciu zmiany igłą i zaaspirowaniu do jej wnętrza niewielkiej objętości tkanki, którą po utrwaleniu, przesyła się do badania mikroskopowego.


EBUS-TBNA jest to badanie bronchofiberoskopowe jednoczesną ultrasonografią wewnątrzoskrzelową
z zastosowaniem sondy sektorowej USG, która daje możliwość biopsji przezoskrzelowej w czasie rzeczywistym. EBUS-TBNA to małoinwazyjna metoda oceny powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia i wnęk płuca, która jest równoznaczną alternatywą dla mediastinoskopii lub innych metod operacyjnej diagnostyki śródpiersia. Metoda EBUS jest stosowana w Europie, USA i Japonii i ma zastosowanie w diagnostyce: raka płuc, sarkoidozy, gruźlicy, chłoniaków i innych chorób. Jest najskuteczniejszą z mało inwazyjnych metod pobierania materiału do badania cytologicznego z węzłów chłonnych śródpiersia i wnęk płuca.


Gastroskopia
jest badaniem górnego odcinka przewodu pokarmowego – służy do oceny wnętrza przełyku, żołądka i dwunastnicy. Pozwala obejrzeć błonę śluzową, tj. wewnętrzną warstwę ściany ww. odcinków przewodu pokarmowego i ocenić ją pod kątem istnienia nieprawidłowości  tj. np. stan zapalny, zmiany grzybicze, owrzodzenia itp. Dzięki gastroskopii można wykryć również inne nieprawidłowości w budowie i czynności w/w odcinków przewodu pokarmowego – przy pomocy gastroskopu można np. stwierdzić i usunąć ciała obce, które znajdują się w przełyku  lub żołądku czy też zlokalizować i zatamować krwawienie z przewodu pokarmowego.


Punkcja jamy opłucnej
jest wykonywana w celu usunięcia płynu, który zgromadził się pomiędzy płucem i ścianą klatki piersiowej z różnych przyczyn chorobowych. Wypuszczenie płynu jest zabiegiem leczniczym a także diagnostycznym, ponieważ uzyskany płyn przesyła się do badań laboratoryjnych różnego typu.  Wyniki badań płynu bardzo często pozwalają ustalić rozpoznanie choroby.


Cewnikowanie pęcherza moczowego
wykonuje się zazwyczaj w przypadku utrudnienia w oddawaniu moczu z jego nagromadzeniem się w pęcherzu moczowym. Zabieg może być wykonywany zarówno u mężczyzn jak i kobiet. Czasami cewnik zakłada się ze względów higienicznych w przypadku nietrzymania moczu, niekiedy w celu oceny objętości oddawanego moczu lub pobrania jego próbki do badania   bezpośrednio z pęcherza moczowego.

Zabieg cewnikowania polega na założeniu przez cewkę moczową cienkiego, gumowego lub plastikowego drenu, przez który mocz może swobodnie wypływać do podłączonego worka zbiorczego. Przed założeniem cewnika stosuje się miejscowe znieczulenie ujścia cewki moczowej poprzez nałożenie żelu zawierającego środek znieczulający.


LISTA WYKONYWANYCH TESTOW SKÓRNYCH ALLERGOPHARMA

1. KONTROLE

  • ujemna
  • histamina

2. MIESZANKI

  • trawy
  • trawy/zboża
  • bylica
  • brzoza
  • buk
  • olcha
  • leszczyna
  • żyto
  • babka pospolita

3.ROZTOCZA

  • d. farinae
  • d. pteronyssinus

4. SIERŚCI/ NABŁONKI /PIÓRA

  • chomik
  • pies
  • kot
  • świnka morska

5. PLEŚNIE

  • alternaria
  • aspergillus
  • cladosporium
  • penicillinum

Dla Pacjenta